Εξάλλου, ο σκοπός της πρωινής ανάβασης δεν ήταν μόνο φωτογραφικός, αλλα είχε και χαρακτήρα εξερεύνησης. Ήθελα να έχω χρόνο μπροστά μου, ώστε να ακολουθήσω έναν δρόμο που είχα κατά νου, αλλά δεν είχα χρόνο να τον ποδηλατήσω τις προηγούμενες φορές που ανέβηκα στο βουνό. Η φωτογραφία είνα μια από τις αγαπημένες μου ασχολίες, και ο συνδιασμός της με την ποδηλασία κάθε άλλο παρά διασκεδαστικός μπορεί να είναι. Βέβαια η μεταφορά μιας DSLR στο σακίδιο προσθέτει βάρος, ευθύνη, προσεχτικά βάλε-βγάλε και αλλες χρονοβόρες καταστάσεις. Για αυτό λοιπόν η πρωινή ανάβαση είχε εκδρομικό χαρακτήρα.
Η πρώτη μου στάση έγινε στο σήμειο που διακρίνεται η λίμνη. Όμορφη εικόνα. Διακρίνεται το χωριό της Βόλβης στο δεξί τμήμα της φωτογραφίας. Άξιζε τον κόπο η "ταλαιπωρία" της ανηφόρας ως αυτό το σημείο.
Απο το ίδιο ακριβώς σημείο, χωρίς να κάνω βήμα, στρέφοντας τον φακό 90 μοίρες δεξιά, φωτογραφίζω τον κόλπο του Οφρυνίου. Για μένα αυτό το σημείο είναι απο τα αγαπημένα (αν όχι το πιο αγαπημένο) σημεία της ανάβασης.
Λίγα μέτρα πιο πάνω, και αφού περάσω τον "τοίχο", η βλάστηση πυκνώνει. Τα χρώματα είναι μοναδικά, ξεκουράζουν το μάτι.
Κάθομαι λίγο στη σκιά, παίρνω μερικές λήψεις και συνεχίζω προς τα πάνω. Στην κορυφή, βλέπω πως οι υλοτόμοι έχουν "εξαφανίσει" τις μισές στοίβες απο τα ξύλα. Ήρθε η ώρα για να πάρω τον δρόμο που είχα κατα νου. Ο δρόμος κατηφορίζει για μερικά μέτρα, και ακολουθούν δυό ανηφορικά σημεία. Μετά απο τόση ανηφόρα που ποδηλάτησα, τα συγκεκριμένα σημεία είναι σταγόνα στον ωκεανό.
Σε ελάχιστα λεπτά βρίσκομαι σε μια μικρή κοιλάδα ανάμεσα στις κορυφές των ορεινών όγκων.Λίγο πιο πάνω σταματάω και ρωτάω έναν λαθροθήρα σχετικά με την κατάληξη του δρόμου. Οι πληροφορίες που μου δίνει είναι μπερδεμένες, οπότε και συνεχίζω λαμβάνοντάς τες ελαφρώς υπόψην μου.
Στο σημείο αυτό, αριστερά μου βλέπω την απέναντι πλαγιά του βουνού, καθώς επίσης και έναν δρόμο (στις φωτογραφίες τον πρόσεξα, εκείνη την ώρα δεν το πρόσεξα!!!) τον οποίο θα ακολουθήσω σε επόμενη ανάβαση.
Πίσω μου πλέον, (στο κέντρο της φωτογραφίας) μόλις που διακρίνεται η θάλασσα.
Οι ηλεκτρολύτες τελείωσαν, αλλα ευτυχώς στο camelbak υπάρχει αξιοσέβαστη ποσότητα υγρών.Από εδώ και μέτά αρχίζει το διασκεδαστικό σημείο της διαδρομής. 15χλμ απολαυστικής κατηφόρας. Η καλύτερη αποζημίωση κάθε ανάβασης!
Συνεχίζω, παρασύρομαι από την κατηφόρα και διασκεδάζω πραγματικά. Ο δρόμος προσφέρει αλματάκια, περάσμαστα απο λάσπες (λόγω των βροχών των προηγούμενων ημερών), βραχώδη και σαθρά σημεία τα οποία τον κάνουν ιδιαίτερα ευχάριστο.
Η λίμνη φαίνεται ακόμη πιο κοντά. Αφήνω το ποδήλατο και ανεβαίνω στον λόφο. Η διαδικασία του βγάλε σάκο, βγάλε κράνος, βγάλε γυαλιά, βγάλε προσεχτικά την DSLR/φακό κλπ και τούμπαλιν, είναι λίγο κουραστική, αλλά αξίζει τον κόπο.
Το δρομάκι που πρόσεξα στις προηγούμενες φωτο, διασχίζει αυτούς τους όγκους (αριστερά του δρόμου).
Πρέπει να το ποδηλατίσω την επόμενη φορά. Μπροστά μου η λίμνη. Από μια διαφορετικότερη οπτική γωνία. Ανατολικά πάλι. H κατηφόρα συνεχίζεται, και μπροστα μου έχω την λίμνη. Ο δρόμος φαρδαίνει, συναντάω ένα σταυροδρόμι δεξιά. Υποθέτω(θα τον διασχίσω σε επόμενη εξόρμηση) πως αυτός ο δρόμος πηγαίνει πίσω στον Σταυρό περνώντας απο τα καμίνια. Εκεί παράγεται ξυλοκάρβουνο.
Συνεχίζω την πορεία μου κρατώντας αριστερά για να κατηφορίσω προς την λίμνη. Υποθέτω πως ο δρόμος θα με βγάλει στα στενά της Ρεντίνας (βλέπε φωτογραφίες προηγούμενης ανάρτησης). Το κοντεράκι μου γράφει 49Χλμ μέσα στην αντιπυρική.
Καθόλου άσχημη ταχύτητα για άγνωστο δρόμο. Μια ανηφόρα μπροστά μου, και να πάλι η θάλασσα στον ορίζοντα.
Η λίμνη βρίσκεται στα αριστερά μου πλέον. Λίγο πιο κάτω, ο δρόμος χαλάει. Αυτό όμως δεν χαλάει εμένα που βρίσκω την χαρά μου να περνάω πάνω απο πέτρες και λακούβες. Σε ένα σημείο κόντεψα να χάσω τον έλεγχο. Η ταχύτητα σε συνδιασμό με το σαθρό έδαφος που δεν δινει σημεία για φρενάρισμα μπορεί να γίνει αιτία ατυχήματος.
Να 'μαι λοιπόν στα στενά της Ρεντίνας. Η θέα υποβλυτική. Η σκιά , ο όγκος των κορυφών και η λίμνη μπροστα μου με γεμίζουν με ένα περίεργο συναίσθημα. Ίσα που ακούω τον Ρήχιο ποταμο (ο οποίος εκβάλει απο την λίμνη της Βόλβης στον Σταυρό) μέσα απο τον θόρυβο της παλαιάς εθνικής.
Η κατηφόρα τελειώνει και αρχίζει η παρθένα βλάστηση των στενών.
Είχα δίκιο τελικά. Ο δρομος τερματίζει στο σημείο που φανταζόμουνα. Αυτη την κατηφόρα επιχείρησα να την ανέβω πέρυσι (μολις ειχα αγοράσει το πρώτο μου ΜΤΒ) με τεράστια αποτυχία (έπεσα στις πέτρες και εγκατέλειψα τις προσπάθειες) διότι δεν είχα ίδεα απο τεχνική!
Το κάστρο της Ρεντίνας βρίσκεται στα 200 μέτρα πίσω μου, σε μια περιοχή που προσφέρεται για πολύ παιχνίδι. Κοιτη ποταμού, πεσμένοι κορμοί απο πλατάνια, μεγαλα βράχια και άλλα ωραία για ΜΤΒ.
Παίρνω τον δρόμο της επιστροφής μιας και είναι μεσημέρι. Το φαγητό ξέρω πως περιμένει και εγω πεινάω σαν λύκος. Στα δεξιά μου μια μικρη κοιλάδα. Μπροστά μου ο δρόμος και στα αριστερά μου το ποτάμι και η παλιά Εθν. Οδός.
Η σκιά αυτού του δέντρου με φιλοξένησε.
Αφού φωτογράφησα τον δρόμο και ξανακαβάλησα, κάτι δεν μου άρεσε..
Κλασσική Ρεντίνα : Σε κάθε πέρασμα τρυπάς σαμπρέλες..
Συνεχίζεται.
